Threads of Mystery and Bonds of Trust

Table of Contents/ విషయ సూచిక

Read in English
తెలుగులో చదవండి

The Men in Dark | Episode – 05
K L V Saivardhan Reddy

Threads of Mystery and Bonds of Trust

What happened previously? Click here to read

Aarushi on seeing an envelope in front of her doorsteps looked around her surroundings cautiously as it was her secret stay and not even her closest ones know that she is staying there. She left her home as she started the research on these mysterious identity hiding people. But there was nothing suspicious or any one lurking around. She took the envelope into her hands and drifted into deep thoughts thinking of what might be inside that envelope, probably a letter as it felt very light.

She was shocked as she was not expecting a direct letter from the one she is investigating. Her sad and disappointed face turned into an interesting and anxious one. At first, She was confused about how they knew that she was investigating their identity. Then she remembered the note she found in the temple, which mentioned she was not close enough yet, indicating they were aware of her efforts.

Reaching into her bag for her keys, Aarushi unlocked the door, her focus entirely on the envelope in her hand. She shut the door behind her and sat on the couch, setting her bag aside. She was about to open the envelope but hesitated, recalling the previous note she received at the temple. It had seemed like a warning, mentioning that the person who had helped her was “taken care of.” What did that mean? Were they going to kill him? Her thoughts raced wildly.

Just as she was about to open the envelope, her phone rang. It was her friend Prerna. Aarushi answered, and Prerna’s urgent tone made her stand up. She asked where Prerna was and quickly left, putting the envelope back in her bag..

When Aarushi arrived, she found Prerna sitting on a roadside bench, looking very upset and tense. Aarushi asked what had happened and why Prerna needed her there immediately.

“Yesterday, I was here, and I saw a boy facing cruelty from society,” Prerna began. “I helped him that day. I told him that today I would take him to a place where he could get food, clothes, and education. I asked him to meet me here.”

“That was very nice of you!” Aarushi responded, pleased.

“I waited for almost two hours today. He didn’t show up. He’s such a cute and innocent kid, and he reminded me of my younger brother. I’m worried about him. You have a good network. Can you find out what happened to him?” Prerna asked, her voice filled with concern.

“Of course, Prerna. I’ll definitely help. Just tell me everything you know about the boy so we can trace him,” Aarushi assured her.

Prerna described the boy, “His name is Karthik, and he works at a hotel near the bus stand as a cleaner. He has a round face and small eyes that close when he smiles.” She continued with a sad smile, “He’s about four feet tall, thin, and wears a half-sleeve shirt with a towel on his shoulder.”

Aarushi forwarded the details of the kid to her known source who could help trace him. They both sat on the bench, and Prerna began, “I had such a good time with him. I was searching for the best place that could fit him and came here with all the joy to join him there. But it turned out he didn’t like me. That’s why he didn’t show up.”

Threads of Mystery and Bonds of Trust

Aarushi placed a reassuring hand on Prerna’s shoulder. “Don’t let yourself down, Prerna. We still don’t know what happened or why he didn’t show up. Wait for a few hours, and you will know everything. I’m kind of sure you will feel sorry for feeling like this once you know the truth.”

Seeing Prerna so upset and feeling low herself after what happened at the temple, Aarushi couldn’t bear to let her friend go alone. She invited Prerna to come to her place, thinking that her company might help lift her own spirits as well. Prerna was surprised by her invitation, knowing that Aarushi never allowed anyone to visit her place. She hesitated at first but eventually agreed, feeling comforted by the offer.

On the way to Aarushi’s place, Prerna shared her experiences with Karthik. She was so fond of him that she considered him her own brother. She mentioned that she had come to ask him if it would be okay for her to adopt him. She felt that it was the best decision for him.

When they reached Aarushi’s place, Aarushi opened the door, and both Prerna and Aarushi realized how hungry they were. Aarushi quickly ordered some food. As Prerna looked around the room, she noticed the walls covered with news articles and photos. With a puzzled expression, she turned to Aarushi and asked, “Dear, I know you’re a journalist, but what is this about? What are you up to?”

Continuing with awe, she added, “This doesn’t look like a normal journalist’s living space. It looks more like a police officer’s place who is hunting a criminal. Are you seeing someone? Do you live with him here? Is that why you never allowed anyone to visit your place? Why do you want your relationship to be so secret?” Prerna burst out with a load of questions.

Aarushi took a deep breath, clearly taken aback by Prerna’s barrage of questions. “Prerna, calm down,” she said gently. “It’s not what you think. There’s no secret relationship or anything like that.”

Prerna crossed her arms, still looking skeptical. “Then what is all this?” she asked, gesturing to the walls.

Aarushi sighed and ran a hand through her hair. “I’m working on a big story. It’s something I can’t talk about openly because it’s dangerous. The articles and photos are part of my research. I’m trying to expose a person with a hidden identity, and I need to keep it under wraps for my safety and the safety of those involved.”

Prerna’s expression softened, but she still looked concerned. “Why didn’t you tell me? I could have helped or at least supported you.”

Aarushi smiled slightly. “I know, and I appreciate that. But the fewer people know, the better. It’s safer that way.”

Prerna nodded slowly, understanding dawning on her. “Alright, but promise me you’ll be careful. I don’t want anything to happen to you.”

“I promise,” Aarushi replied, giving Prerna a reassuring hug. “Now, let’s eat and talk about something a little less intense, okay?”

ది మెన్ ఇన్ డార్క్ | ఎపిసోడ్ – 05
కె యల్ వి సాయి వర్ధన్ రెడ్డి

ఇంతకు ముందు ఏం జరిగింది? చదవడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

ఆరుషి తన ఇంటి గుమ్మానికి ఎదురుగా ఒక కవరును చూసినప్పుడు తనకి అనుమానాస్పదంగా అనిపించి చుట్టూ ఉన్న పరిసరాలను జాగ్రత్తగా చూసింది, అది ఆమె రహస్య నివాసం మరియు ఆమె అక్కడ ఉంటోందని ఆమె సన్నిహితులకు కూడా తెలియదు. తమ గుర్తింపును దాచిపెట్టిన వ్యక్తిపై పరిశోధన ప్రారంభించినందున ఆమె తన ఇంటిని వదిలి తన వాళ్ళ నుండి దూరంగా ఉంటోంది. కానీ అక్కడ అనుమానాస్పదంగా ఏమీ కనిపించలేదు. ఆమె కవరును తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఆ కవరు లోపల ఏముంది అని లోతైన ఆలోచనలలో కూరుకుపోయింది, బహుశా అది చాలా తేలికగా వుంది కాబట్టి ఒక లేఖ అయ్యుండొచ్చు.

తను ఇన్వెస్టిగేట్ చేస్తున్న వ్యక్తి నుంచి డైరెక్ట్ లెటర్ వస్తుందని ఊహించని ఆమె షాక్ కు గురైంది. విచారంగా మరియు నిరాశతో కూడిన ఆమె ముఖం ఆసక్తికరంగా మరియు ఆత్రుతగా మారింది. మొదట, ఆమె వారి గుర్తింపును పరిశోధిస్తున్నట్లు వారికి ఎలా తెలిసిందనే దాని గురించి ఆమె అయోమయంలో పడింది. అప్పుడు ఆమెకు గుడిలో దొరికిన నోట్ గుర్తుకు వచ్చింది, ఆ ఉత్తరం ఆమె ప్రయత్నాల గురించి వారికి తెలుసునని సూచించింది.

తన హ్యాండ్బ్యాగ్ లో వున్నా ఇంటి తాళం చెవి తీస్కొని ఆరుషి డోర్‌ను అన్‌లాక్ చేసింది, ఆమె దృష్టి పూర్తిగా తన చేతిలోని కవరుపైనే ఉంది. ఆమె తన వెనుక తలుపు మూసివేసి, సోఫాలో కూర్చుని, తన బ్యాగ్ పక్కన పెట్టింది. ఆమె కవరు తెరవబోతుంది కానీ దేవాలయంలో తనకు అందిన పూర్వపు నోట్‌ని గుర్తుచేసుకుంటూ సంకోచించింది. ఆమెకు సహాయం చేసిన వ్యక్తిని “జాగ్రత్తగా చూసుకున్నారు” అని పేర్కొనడం ఒక హెచ్చరికలా అనిపించింది. దాని అర్థం ఏమిటి? వారు అతన్ని చంపబోతున్నారా? ఆమె ఆలోచనలు క్రూరంగా సాగాయి.

ఆమె కవరు తెరవబోతుండగా, ఆమె ఫోన్ మోగింది. అది ఆమె స్నేహితురాలు ప్రేరణ. ఆరుషి ఫోన్ ఎత్తి ప్రేరణ గొంతు వినగానే లేచి నిలబడింది. “నువ్వు ఇప్పుడు ఎక్కడ వున్నావ్ ప్రేరణ” అని అడిగి, కవరు తిరిగి తన బ్యాగ్‌లో పెట్టుకుని త్వరగా వెళ్లిపోయింది.

ఆరుషి ప్రేరణ చెప్పిన స్థలానికి చేరుకుంది. ప్రేరణ రోడ్ పక్కన వున్నా బల్ల మీద కూర్చొని చాలా కలతగా, టెన్షన్‌గా కనిపించింది. ఆరుషి తన డేగరికి చేరుకొని “ఏమయ్యింది ప్రేరణ? ఎందుకు నన్ను వున్నపళంగా రమ్మన్నావ్?”, అని అడిగింది.

“నిన్న నేను ఇటు వైపు వచ్చినప్పుడు ఒక కుర్రవాడిని చూసాను. ఆ పిల్లవాడు చాలా కష్టపడటం మరియు ఈ సమాజం తనని బాధపెట్టడం నేను చూసాను”, అంటూ ప్రేరణ ప్రారంభించింది, “అతనికి నేను నిన్న సహాయం చేశాను, అయినప్పటికీ నాకు తృప్తి గ అనిపించలేదు. అందుకు ఆ పిల్లవాడిని ఇవాళ ఇక్కడికి రమ్మని చెప్పాను. ఇవాళ తనని మంచి తిండి, చదువు లభించే చోటికి తీసుకెళ్తాను అని చెప్పాను.”

“చాల మంచి పని చేసావ్ ప్రేరణ, నువ్వు న స్నేహితురాలివి అయ్యినందుకు గర్వ పడ్తున్నాను”, అంది ఆరుషి సంతోషంగా.

“ఇవాళ నేను దాదాపు రెండు గంటల నుండి వాడికి కోసం ఎదురు చూస్తున్నా. కానీ పిల్లాడు ఇంకా రాలేదు, ఈ చుట్టుపక్కల ఎక్కడ కనపడలేదు. వాడు ఎంత ముద్దుగా, అమాయకంగా వున్నదంటేయ్ వాడు న తమ్ముడిని గుర్తుచేశాడు. తనకి ఏమయిందో అని నాకు భయం గ వుంది. నీకు మంచి పరిచయాలు వున్నాయి కదా కొంచం అతని గురించి ఏమైనా కనుక్కోగలవా?” అని అడిగింది. తన గొంచు ఆందోళనతో నిండి పొయ్యింది.

“తప్పకుండ నీకు నేను సాయం చేస్తాను ప్రేరణ. నీకు ఆ అబ్బాయి గురించి ఏం తెలుసో అంత నాకు చూపు అప్పుడు మనం తనని వెతకటానికి సులువుగా ఉంటుంది.” అని ఆరుషి ప్రేరణకి ధైర్యం చెప్పింది.

“తన పేరు కార్తీక్, బస్టాండ్‌కి దగ్గరలోని ఓ హోటల్లో క్లీనర్‌గా పని చేస్తున్నాడు. గుండ్రటి ముఖం, నవ్వితే మూసుకుపోయే చిన్న కళ్ళు” అని ఆ కుర్రాడి గురించి ప్రేర్ణ వివరించింది. ఆమె ముఖం లో విచారం వున్నపిటికి ఆ పిల్లవాడ్ని గుర్తుచేసుకుంటూ చిరునవ్వుతో కొనసాగింది, “తను దాదాపు నాలుగు అడుగుల పొడవు, సన్నగా ఉన్నాడు మరియు అతని భుజంపై టవల్‌ మరియు హాఫ్ స్లీవ్ షర్ట్ ధరించాడు.”

ఆరుషి ఆ పిల్లవాడ్ని కనుకోగల సామర్థ్యం వున్నా ఒక వ్యక్తి కి ఆ సమాచారం పంపించింది. ఇద్దరూ బెంచ్ మీద కూర్చున్నారు. “నేను తన తో మంచి సమయాన్ని గడిపాను, తనకి మంచి గ అనిపించే ఒక హాస్టల్ కోసం వెతికి, తనకోసం చాల సంతోషంగా ఇక్కడికి వచ్చాను. కానీ తనకి నేను నచ్చలేదు అనుకుంట, అందుకే తాను ఇవాళ ఇక్కడికి రాలేదు” అంటూ ప్రేరణ తన బాధని ఆరుషి తో పంచుకుంటుంది.