Meanwhile somewhere in the city, in the middle of the soothing melody of prayers, the temple bell tolling in the rhythm of a song offered to the Lord Sri Venkateswara Swamy, a woman dressed in blue jeans under white shirt with small floral design on it, is pacing back and forth in front of the temple steps. 

Tense and eagerly awaiting someone, she glanced at her watch, searching for a place to sit. Spotting a seat at a nearby shop, she hesitated to sit down. Her legs urged her to move, while her mind sought calmness and her heart yearned for solace. Caught in a whirlwind of confusion, her pacing intensified, unable to find peace in stillness. 

“I have waited so long for this day, I just need to be patient for some more time. Just calm down! Just calm down!” she whispered to herself, halting her pacing and taking a few deep breaths. 

“ Don’t look back. Just listen to what i am saying” startled a male voice from behind her. He continued “you will find what you want under the Hundi of the Lord Sri Venkateswara Swamy. Do not look back or try to find who I am because that puts me in jeopardy. Wait for two minutes so that I can escape from here. Then you can go inside and collect what you asked for.”

Letting the man slip out of sight, she turned around and started climbing the steps into the temple. Two guards at the entrance door stopped her for not coming in traditional outfit. She tried to explain to them that it would only take a couple of minutes but they didn’t listen. Feeling defeated with full disappointment in her face she began to head back home.. 

Her mind was a whirlwind of thoughts. Who could that mysterious person be? ” Am I close to my goal?”  What if it is again a fake clue out there leading to nowhere? Lost in her thoughts about what she might discover, she had a feeling of being followed in the middle of the way but she didn’t find anyone around so she just ignored. On reaching home she got fresh up, changed her dress and started again to the temple.

Dressed in a sky blue net saree paired with a deep navy blue blouse and short sleeves revealing her slender arms, she is supposed to be the beauty that every man wishes for in his life. With her lips naturally pink and glowing, and a simple dollar chain adorning her long, graceful neck, she epitomized the ideal of feminine beauty. Despite wearing no makeup or creams, her beauty was so striking that she drew the attention of everyone on the street.

With the mythical lights of the temple along the street her face radiated a soft warm glow, her cat eyes sparkling with unwavering hope and zeal. Her loose hair dancing around her neck in the gentle breeze. With a straight nose, and big eyes framed by delicate eyebrows, she possessed an irresistible beauty, despite her average figure. 

It seemed that no one had noticed her earlier when she was wearing jeans, but now, in her traditional attire, she commanded attention. Perhaps it was true what they say – the clothes we wear can truly accentuate our beauty. She seemed to embody the essence of nature itself – simple, yet breathtakingly beautiful, much like the natural world around her.

The keepers at the entrance did not even realize that it was the same woman they restricted from entering the temple earlier. She felt surprisingly at ease wearing the saree, despite it being different from her usual attire. They were just staring at her as she passed through the entrance. 

Inside the temple, she didn’t feel the urge to rush to the Hundi to retrieve the cover she was informed to quest for her treasure. Though she was not one among those who visit temples often as she was about to discover the most important one in life,  Instead, she decided to seek darshan first. 

Approaching the sanctum her heart felt lighter and all her thoughts flew away. With her eyes closed before the deity she wished to make her quest a reasonable effort instead of making it a waste. The aroma in the sanctum and all the mantras being uttered by the priest gave her a mixed feeling. 

Taking that as a proud feeling she started moving towards the hundi and after making her offerings to the lord Sri Venkateswara Swamy she bent to look under the hundi. There she found an envelope which is empty on both sides, it has neither addresses. Of Course it is a kind of secret mission that is why the man earlier even hesitated to show off his identity.

The temple was full of devotees. She took the cover and brought it to some place in the temple where there is low traffic of devotees. She sat with the cover in her hands. She felt fear and was very tense, hesitating to open the cover. She took a few long breaths and said to herself “this is the moment i was waiting for years and it has come there is no turning back. Let’s open and face it.”

With all the courage in her heart she opened the cover and opened the folded paper she found inside it. The paper says “ You are not yet close enough. Don’t worry about the one who tried to help you, he is being taken care of. ‘All The Best’ in bold and extra large font.

 It was very touching to see her beautiful eyes filled with tears. But she did not allow even one drop to slip from her eyes. Her tear-filled eyes reflected not weakness, but a depth of feeling and a determination to persevere. Each tear, though held back, spoke volumes of the challenges she had faced and the sacrifices she was willing to make in pursuit of her goal. With full energy and confidence she had on the day one of her journey, she started for home to look where she made mistakes. 

At the door steps she found a letter delivered in a deep navy blue color envelope mostly resembling her blouse color. On it there is a name mentioned as

ది మెన్ ఇన్ డార్క్ | ఎపిసోడ్ – 04

కె యల్ వి సాయి వర్ధన్ రెడ్డి

ఇంతకు ముందు ఏం జరిగింది? చదవడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

ఇదంతా జరుగుతుండంగా నగరంలో ఒక చోట, ప్రార్థనల శ్రావ్యమైన మాధుర్యం మధ్యలో, శ్రీవేంకటేశ్వర స్వామికి అర్పించిన పాట యొక్క లయలో ఆలయ గంట మోగుతోంది, తెల్లటి చొక్కాఫై చిన్న పూల డిజైన్ క్రింద నీలం జీన్స్ ధరించిన స్త్రీ, , గుడి మెట్ల ముందు అటూ ఇటూ తిరుగుతోంది.

ఎవరికోసమో ఉద్విగ్నంగా మరియు ఆత్రంగా ఎదురుచూస్తూ, కూర్చోవడానికి చోటు కోసం వెతుకుతూ తన గడియారం వైపు చూసింది. దగ్గర్లోని షాపులో సీటు చూసింది కానీ ఆమె కూర్చోవడానికి సంకోచించింది. ఆమె కాళ్ళు ఆమెను కదలమని కోరాయి, ఆమె మనస్సు ప్రశాంతతను కోరింది మరియు ఆమె హృదయం ఓదార్పు కోసం తహతహలాడుతోంది. అయోమయం యొక్క సుడిగుండంలో చిక్కుకొని ఆమె తిరగటం తీవ్రమైంది, నిశ్శబ్దంలో శాంతిని కనుగొనలేకపోయింది.

“నేను ఈ రోజు కోసం చాలా కాలం వేచి ఉన్నాను, నేను ఇంక మరికొద్ది క్షణాలు మాత్రమే ఓపిక పట్టాలి. ప్రశాంతంగా ఉండు! ప్రశాంతంగా ఉండు!” అంటూ ఆమె తనలో తాను గుసగుసలాడుకుంది, తిరగటం ఆపేసి, కొన్ని లోతైన శ్వాసలను తీసుకుంది. 

“వెనక్కి చూడకు. నేను చెప్పేది చెప్పేది మాత్రమే వినండి” ఆమె వెనుక నుండి ఒక మగ గొంతు ఆమెను ఉలిక్కిపడేలా చేసింది. అతను కొనసాగించాడు “మీకు కావలసినది శ్రీ వేంకటేశ్వర స్వామి హుండీ క్రింద దొరుకుతుంది. వెనక్కి తిరిగి చూడకండి మరియు నేను ఎవరో కనుగొనడానికి ప్రయత్నించవద్దు ఎందుకంటే అది నన్ను ప్రమాదంలో పడేస్తుంది. రెండు నిమిషాలు అలాగే ఉండండి, నేను ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపోతాను. అప్పుడు మీరు లోపలికి వెళ్లి మీరు అడిగినవి తీసుకోవచ్చు”.

ఆ మనిషి వెళ్ళిపోయాక తాను వెనక్కి తిరిగి గుడి మెట్లు ఎక్కడం ప్రారంభించింది. కానీ ముఖద్వారం వద్దగల బెవరపాలకులు ఆమె ధరించిన దుస్తులు సంప్రదాయమైనవి కావని ఆమెని ఆలయం లోకి అనుమతించలేదు. రెండు నిమిషములలో తాను వెళ్లిపోతానని ఎంత చెప్పినప్పటికీ వారు వినలేదు. ఆమె ముఖంలో పూర్తి నిరుత్సాహంతో ఓడిపోయిన భావంతో ఆమె ఇంటికి తిరిగి వెళ్లడం ప్రారంభించింది.

ఆమె మనసు ఒక ఆలోచనల సుడిగుండం. ఆ రహస్య వ్యక్తి ఎవరు కావచ్చు? “నేను నా లక్ష్యానికి దగ్గరగా ఉన్నానా?” అది మళ్లీ ఒక ఫేక్ క్లూ అయితే? ఆమె ఏమి కనుగొనవచ్చనే దాని గురించి ఆమె ఆలోచనలు కోల్పోయింది, ఆమె మార్గం మధ్యలో ఆమెను ఎవరో ఫాలో అవుతున్నట్లు అనిపించింది, కానీ ఆమె చుట్టూ ఎవరు కనిపించలేదు కాబట్టి ఆమె పట్టించుకోలేదు. ఇంటికి చేరుకోగానే మంచి సాంప్రదాయ దుస్తులతో తాయారు అయ్యి మళ్ళీ గుడికి బయలుదేరింది.

స్కై బ్లూ నెట్ చీరను ధరించి, పొట్టి స్లీవ్‌లతో నేవీ బ్లూ బ్లౌజ్, ఆమె సన్నని చేతులను బహిర్గతం చేస్తున్నాయి, ఆమె ప్రతి మనిషి తన జీవితంలో కోరుకునే అంతమైన యువరాణి లాగా కనిపిస్తోంది. ఆమె పెదవులు సహజ గులాబీ రంగులో మెరుస్తూ ఉన్నాయి మరియు ఆమె పొడవైన, సొగసైన మెడను అలంకరించే సాధారణ డాలర్ చైన్‌తో, ఆమె స్త్రీ సౌందర్యానికి ఆదర్శంగా నిలిచింది. మేకప్ లేదా క్రీములు ధరించకపోయినా, ఆమె అందం ఎంతగానో ఆకట్టుకుంటోంది, ఆమె వీధిలో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరి దృష్టిని ఆకర్షించింది.

వీధి వెంబడి ఉన్న ఆలయ పౌరాణిక దీపాలతో ఆమె ముఖం మృదువైన వెచ్చని మెరుపును ప్రసరిస్తుంది, ఆమె పిల్లి కళ్ళు అచంచలమైన ఆశ మరియు ఉత్సాహంతో మెరుస్తున్నాయి. మెల్లగా వీస్తున్న గాలిలో ఆమె వదులుగా ఉన్న జుట్టు ఆమె మెడ చుట్టూ నాట్యం చేస్తోంది. నిటారుగా ఉన్న ముక్కుతో మరియు సున్నితమైన కనుబొమ్మలతో రూపొందించబడిన పెద్ద కళ్ళతో ఆమె ఎదురులేని అందాన్ని కలిగి ఉంది.

ఇంతకు ముందు జీన్స్ ప్యాంట్ వేసుకున్నప్పుడు ఎవరూ గమనించలేదనిపించింది, కానీ ఇప్పుడు మాత్రం సంప్రదాయ వేషధారణలో ఆకట్టుకుంది. బహుశా వారు చెప్పేది నిజమే కావచ్చు – మనం ధరించే బట్టలు నిజంగా మన అందాన్ని పెంచుతాయి. ఆమె ప్రకృతి యొక్క సారాంశాన్ని మూర్తీభవించినట్లు అనిపించింది – సరళమైనది, ఇంకా ఉత్కంఠభరితమైనది, ఆమె చుట్టూ ఉన్న సహజ ప్రపంచం వలె.

అంతకుముందు ఆలయంలోకి ప్రవేశించకుండా నిషేధించిన అదే మహిళ అని ప్రవేశ ద్వారం వద్ద ఉన్న కాపలాదారులు కూడా గ్రహించలేదు. ఆమె సాధారణ వేషధారణకు చీర భిన్నమైనది ఉన్నప్పటికీ, ఆమె చీర కూడా చాలా సులువుగా మోస్తున్నట్లు అనిపించింది. ఆమె ప్రవేశద్వారం గుండా వెళుతున్నప్పుడు వారు ఆమెను చూస్తూ ఉండిపోయారు.

గుడిలోపల, ఆమె తాను పొందటానికి వచ్చిన కవర్ కోసం హుండీ వైపుకి పరుగెత్తాలనే ఆలోచన ఆమెకు కలగలేదు. ఆమె జీవితంలో అత్యంత ముఖ్యమైనదాన్ని కనుగొనబోతున్నందున తరచుగా ఆలయాలను సందర్శించేవారిలో ఆమె ఒకరు కానప్పటికీ, బదులుగా, ఆమె ముందుగా దర్శనం చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది.

గర్భగుడి దగ్గరికి వచ్చేసరికి ఆమె హృదయం తేలికైంది మరియు ఆలోచనలన్నీ ఎగిరిపోయాయి. దేవత ముందు కళ్ళు మూసుకుని తన అన్వేషణ వ్యర్థం కాకుండా వీలయినంత సహాయం చేయాలని కోరుకుంది. గర్భగుడిలోని పరిమళాలు, పూజారి చెప్పే మంత్రాలన్నీ ఆమెకు మిశ్రమ అనుభూతిని ఇచ్చాయి. 

అది గర్వకారణంగా భావించి హుండీ వైపు వెళ్లడం ప్రారంభించి, శ్రీవేంకటేశ్వర స్వామికి నైవేద్యాలు సమర్పించిన తర్వాత హుండీ కిందకు చూసేందుకు వంగింది. అక్కడ ఆమెకు రెండు వైపులా ఖాళీగా ఉన్న ఒక కవరు కనిపించింది, దానికి చిరునామాలు లేవు. వాస్తవానికి ఇది ఒక రకమైన రహస్య మిషన్, అందుకే ఆ వ్యక్తి తన గుర్తింపును ప్రదర్శించడానికి కూడా వెనుకాడాడు.

ఆలయం భక్తులతో కిటకిటలాడుతోంది. ఆ కవర్ తీసుకుని ఆలయంలో భక్తుల రద్దీ తక్కువగా ఉండే చోటికి తీసుకొచ్చి, కవర్ చేతిలో పెట్టుకుని కూర్చుంది. ఆమె భయంతో చాలా టెన్షన్‌గా ఉంది, కవర్ తెరవడానికి సంకోచించింది. ఆమె కొన్ని దీర్ఘ శ్వాసలు తీసుకుంటూ తనలో తాను ఇలా చెప్పుకుంది, “నేను చాలా ఏళ్లుగా ఎదురు చూస్తున్న క్షణం ఇది ఇంక వెనక్కి తగ్గేది లేదు. తెరిచి దానిని ఎదుర్కుందాము”.

గుండెల్లో ధైర్యం నింపుకుని కవర్ తెరిచి అందులో మడతపెట్టిన కాగితాన్ని తెరిచింది. పేపర్‌లో “మీరు ఇంకా గమ్యానికి చేరుకోలేదు. మీకు సహాయం చేయడానికి ప్రయత్నించిన వ్యక్తి గురించి చింతించకండి, అతను మా వద్ద జాగ్రత్త ఉన్నాడు . బోల్డ్ మరియు అదనపు పెద్ద ఫాంట్‌లో ‘ఆల్ ది బెస్ట్’ అని ఉంది.

కన్నీళ్లతో నిండిన ఆమె అందమైన కళ్లను చూడటం చాలా కష్టాంగా వుంది. కానీ ఆమె తన కళ్లలోంచి ఒక్క చుక్క కూడా జారిపోనివ్వలేదు. ఆమె కన్నీటితో నిండిన కళ్ళు బలహీనతను కాదు, లోతైన అనుభూతిని మరియు పట్టుదలతో ఉండాలనే సంకల్పాన్ని ప్రతిబింబిస్తున్నాయి. ప్రతి కన్నీటిబొట్టు, ఆమె ఎదుర్కొన్న సవాళ్లను మరియు తన లక్ష్య సాధనలో ఆమె చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్న త్యాగాలను గురించి మాట్లాడుతుంది. ఆమె తన ప్రయాణంలో మొదటి రోజున పూర్తి శక్తి మరియు విశ్వాసంతో ఉందో అదే విశ్వాసంతో ఆమె ఎక్కడ తప్పులు చేసిందో వెతకడానికి ఇంటికి బయలుదేరింది.

డోర్ మెట్ల వద్ద ఆమె బ్లౌజ్ రంగును పోలి ఉండే నేవీ బ్లూ కలర్ ఎన్వలప్‌లో ఉత్తరం కనిపించింది. దానిపై ఒక పేరు ఈ క్రింది విందంగా ప్రస్తావించబడింది