Read in English:

The Men in Dark | Episode – 01

K L V Saivardhan Reddy

A Beacon in the Storm: Finding Light in the Darkness

The boy is enjoying the chocolate that he bought earlier today. The fragrance around him unexpectedly changed. Even though it is muddy, it is worthwhile to draw everything to the limit of his lungs. It just attracted the boy’s interest. Setting down the chocolate, he headed to the nearest window. The day was clear and lovely, but by dusk, the city was surrounded by clouds, and lightning was shooting across the heavens.

The earth is recharging and exhaling gasses of thirst. A neighbor hurried out to take off the dried clothing so they might soak in the rain. Mothers yelling for their kids to get off the ground and return home. Despite the fact that he is lonely and doesn’t have any pals to play with, he is content with everything that is going on in the world at the moment. 

Amidst the various incidents that were going on at the time, he noticed an elderly man sitting at the bus stop next to his apartment. Many buses have left, but he isn’t getting on any of them and isn’t even looking at the board. His body is shivering and expelling the last remaining calories through his tears as he looks out into the storm, his eyes flaming crimson. Nobody in his immediate vicinity is able to identify that and assist him.

The good-hearted child went over to the landline and called the street phone by the bus stop. The elderly man was not in a position to even consider the phone ringing, yet wanted to help. Atlast heard the phone ring on the eighth call, he answered it. “I don’t know what you are going through,” he began, “but I see your pain, your tears. I want to help.” 

“I may not have enough age or knowledge to even understand what you are going through but I can help you by forwarding your contact number to someone who can understand and help you out”. Hearing those words, at first the old man refused to share his number but the power of hope so great that he gave his mobile number and hung up the call.

After the call the old man in frustration said “if the one who called me really wants to help he would have come to me and helped me. These days no one wants to help, this may be the game that he and his friends are playing for fun”. After 20 minutes he again starts saying “ i know no one will show up to help this old poor man” and cries a lot. Then he received a call from an unknown number. At first he thinks that it would be any other useless guy playing with him and doesn’t lift the call. On receiving continuous missed calls he answers the call.

“Good evening, grandpa,” a voice whispered softly on the other end of the line.

The old man’s breath caught in his throat, his heart fluttering with a mixture of disbelief and hope. With trembling hands, he steadied himself, his voice cracking with emotion as he dared to utter a single word: “Who…?”

I’ve learned that you are in agony, and I’m here to support you and relieve you of the burden of grief. Tell me about your issue, please. Do not think that I am away from you or incapable of assisting you. I’ll be sure to assist you. Even if I’m far away, you are currently on a call that demonstrates my network’s ability to assist you. “What is your name, son?” Oldman questioned the caller after hearing that kind and modest voice and realizing he may be of assistance.

“You can call me son,’ but I’m well known as The Man in Dark (TMD),” the caller on the other side retorted.

తెలుగులో చదవండి:

థ మెన్ ఇన్ డార్క్ | ఎపిసోడ్ – 01

కె ఎల్ వి సాయివర్ధన్ రెడ్డి

పిల్లవాడు తాను ఇవాళ ముందుగా కొనుకున్న చాక్లెట్ని ఆస్వాదిస్తునాడు. తాను తింటున్న చాక్లెట్ వాసన కాకుండా ఇంకేదో పరిమళం రావటం అతను గమనించాడు. అది మట్టి వాసననే అయినప్పటికీ చాలా అద్భుతంగా వుంది. తన ఊపిరితిత్తుల నిండుగా ఆ వాసనని పీల్చుకొని అతను ఆ క్షణాన్ని అనుభూతి చెందుతున్నాడు. ఆ పరిమళం తనని బాగా  ఆకట్టుకుంది.  తన  చేతిలో వున్న చాక్లెట్ ని పక్కన పెట్టి కిటికీ వైపు కదలసాగాడు. 

ఉదయం వాతారణం ఎండగా ఉన్నప్పటికీ సాయంకాలం సమయానికి ఆకాశం అంత మబ్బులు కమ్మేశాయి, ఉరుములు మెరుపులు మొదలయ్యాయి.  ఆకాశం అంతా మెరుపుల కాంతితో చూడముచ్చటగా వుంది. మేఘాల నుండి పడుతున్న చినుకులు భూమి పైకి చేరగా, భూమాత తన దాహాన్ని తీర్చుకోవటం ఆ పిల్లవాడు గమనించాడు.

తన పక్కింటి వాళ్ళు తాము ఆరేసిన బట్టలు వర్షం లో తడవకుండా పరుగు పరుగున వాటిని దంతే మీద నుండి తీసి ఇంట్లోకి పరుగెత్తటం, ఎదురుగా వున్న మైదనం లో ఆడుకుంటున్న పిల్లలని వాళ్ళ తల్లులు “వర్షం లో తడిస్తే జలుబు చేస్తుంది, త్వరగా ఇంట్లోకి రండి” అంటూ అరుస్తూ పిలవటం తాను చూస్తూ నవ్వుకుంటున్నాడు ఆ పిల్లవాడు. తనతో ఆడుకునే స్నేహితులు ఎవరు తనకి లేకపోయినప్పటికీ, తాను ఒంటరిగా ఉన్నప్పటికీ అక్కడ జరుగుతున్న ప్రతి సంఘటనని తాను సంతోషంగా అనుభూతి పొందుతున్నాడు. 

ఈ దృశ్యాలన్నిటి మధ్య ఆ పిల్లవాడు తన అపార్ట్మెంట్ ఎదురుగా వున్నా బస్టాండ్లో ఒక ముసలి అతను కూర్చొని ఉండటం గమనించాడు. చాలా బస్సులు వస్తున్నాయ్ వెళ్తున్నాయి కానీ అతను మాత్రం అసలు వాటి వైపు చూడటం లేదు. ఆ ముసలి అతని శరీరం వణుకుతోంది, తనలోని శక్తి అంత ఆ వర్షం లో కనపడని తన కన్నీళ్ల ధారాల్లో వెళ్ళిపోవటం ఈ పిల్లవాడు గమనించాడు. ముసలాయన చుట్టుపక్కల వారు ఎవరు అతని సాయానికి  ముందుకు రావటం  లేదు.

మంచి మనసుగల ఆ పిల్లవాడు తన ల్యాండ్ లైన్ ఫోన్ దెగ్గరికి వెళ్లి ముసలాయన కూర్చొని వున్న బస్టాండ్ వద్దగల పబ్లిక్ ఫోన్ కి  కాల్ చేసాడు. కానీ ఆ ముసలాయన ఫోన్ మొగటాన్ని  స్థితి లో కూడా లేడు. అయినప్పటికీ పిల్లవాడు పట్టువిడవకుండా అతనికి సహాయం చేయాలని తన ప్రయత్నాన్ని కొనసాగించాడు. ఎట్టకేలకి ఎనిమిదవ సారి ఆ ముసలి అతను ఆ ఫోన్ మోగటం గమనించి దాని దెగ్గరికి వెళ్లి  ఇవ్వటానికి ఫోన్ తీసాడు. 

“మీరు ఎందుకు బాధపడుతున్నారో నాకు తెలియదు” ఆ పిల్లవాడు మాట్లాడటం కొనసాగించాడు, “కానీ మీ బాధ మరియు కన్నీళ్లను నేను గమనించాను, నేను మీకు సహాయం చేయాలనుకుంటున్నాను. నా వయసుకి మీ సమస్య నాకు అర్థం కాకపోవచ్చు, నేను మీకు సహాయం చేయలేక పోవచ్చు కానీ మీకు సహాయం చేయగలిగిన వ్యక్తికి నేను మీ మొబైల్ నెంబర్ ని పంపగలను. దయచేసి మీ మొబైల్ నెంబర్ ని నాకు చెప్పండి.”

ఆ మాటలు విన్న ముసలాయన మొదట తన నెంబర్ ని ఇవ్వటానికి సంకోచించాడు అయినప్పటికీ తనకి నిజంగానే సహాయం దొరుకుతుందేమో అనే ఆశతో ఎట్టకేలకి తన మొబైల్ నెంబర్ ని ఆ పిల్లవాడికి ఇచ్చి ఫోన్ ని పెట్టేసాడు.

ఆ ఫోన్ ముగిసిన తరువాత ముసలాయన తనలో థానే మాట్లాడుకుంటూ ఇలా అన్నాడు “ నాకు ఫోన్ చేసిన అతను నిజంగా సహాయం చేయాలనే అనుకుంటే ఇక్కడికి వచ్చి నాతో మాట్లాడే వాడు. ఈ కాలంలో ఎవరికి సహాయం చేయాలనే ఉద్దెశం కానీ భావన కానీ లేవు. ఈ ఫోన్ కాల్ కూడా ఆ పిల్లవాడు తన స్నేహితులతో కలసి  ఆడుకునే ఆట అయిఉంటుంది.

ఒక ఇరవై నిమిషముల తరువాత తనలో తానే మధనపడుతూ “నాకు  తెలుసు ఈ ముసలివాడికి సహాయం చేయటానికి ఎవరు ముందుకు రారు” అంటూ ఏడ్చాసాగాడు.

అంతలోనే అతనికి ఒక గుర్తుపట్టని నెంబర్ నుండి ఫోన్ రావటం మొదలవుతుంది. కానీ అతను ఈ ఫోన్ కూడా ఆ పిల్లలు ఆడుకునే  ఆట అయి ఉంటుందని అనుకుంటూ దాన్ని ఎత్తాడు. కానీ చాలా  సార్లు ఆ నెంబర్ నుండి ఫోన్ రావటం తో విసిగిపోయి చాలా కోపంగా ఆ ఫోన్ ని ఎత్తుతాడు.

“గుడ్ ఈవెనింగ్! తాతయ్య “ అని చాల మృదువైన స్వరం అవతలవైపు నుండి వినపడుతుంది. 

ఆ  గొంతు వినగానే ముసలాయనకి చాలా మంచిగా అనిపించింది, తనలో వున్నా కోపం అంత మటుమాయం అయిపొయింది, ఆ స్వరం వినగానే అతనికి ఎక్కడో తెలియని నమ్మకం, అతని నోట్లో నుండి మాటలు రాలేదు. చాల బలవంతంగా “ఎవరు?” అని అడిగాడు.

“మీరు ఎదో కష్టం లో వున్నారు అని నాకు తెలిసింది. నేను మీకు సాయం చేయటానికి ఫోన్ చేశాను. మీ బాధని నాతో పంచుకోండి నేను మీకు తప్పకుండా సహాయం చేస్తాను. నేను ఎక్కడో వున్నాను నేను మీకు సహాయం చేయలేనేమో అనే అనుమానం మీకు వద్దు ఎందుకంటే ఈ ఫోన్ కాల్ ఏ నా యొక్క సామర్ధ్యానికి రుజువు.” అని ఫోన్ లో ఆ స్వరం పలుకుతుంది. 

ఆ మృదువైయిన మాటలు విన్న ముసలాయనకి అతను తనకి సహాయం చేయగలడు అనే నమ్మకం వస్తుంది. అప్పుడు “నీవు ఎవరు బాబు?” అని అడుగుతాడు ముసలాయన

“మీరు నన్ను బాబు అని పిలవొచ్చు , కానీ అందరూ నన్ను థ మాన్ ఇన్ డార్క్ (టి ఎం డి) అని  పిలుస్తారు” అని అవతల పక్క నుండి వినపడుతుంది.